menu
Geef een of meerdere zoektermen op.
Gebruik dubbele aanhalingstekens om in de exacte woordvolgorde te zoeken.

Save the date: 18 april 2024 expertmeeting voor erfgoedcoaches – oral history & erfgoed

Donderdag 18 april organiseren Knooppunt Oral History ‘Sprekende geschiedenis’ en stichting OPEN een expertmeeting voor erfgoedcoaches die zich met participatie bezighouden én digitale erfgoedcoaches.

Doel van de bijeenkomst is om samen te kijken: wat de relatie tussen oral history en erfgoed is, hoe je oral history kunt inzetten om participatie te bevorderen en wat er nodig is om oral history interviews op duurzame wijze te bewaren en toegankelijk te maken. Bij oral history gaan inhoud, methode en techniek immers hand-in-hand.

 

Plaats: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed in Amersfoort.

Tijdstip: 13.00 uur tot 16.30 uur

 

Met medewerking van Lian van der Zon: Publiek en geschiedenis Erfgoed Gelderland  

Rowan Huiskes: Adviseur Digitalisering/Digitaal Erfgoedcoach Erfgoedhuis Zuid-Holland.

 

Aanmelden kan hier:

Seed grant call from the new research priority area Decolonial Futures

The UvA’s new research priority area Decolonial Futures is currently accepting proposals for Seed Funding. The RPA is looking for innovative and collaborative research projects, particularly those that align with the RPA’s main themes: Museums, archives & cultural practices; Migrations, mobility & borders; and Ecology, sustainability & climate change. Early career scholars and those working in historically colonised regions and contexts are particularly encouraged to submit proposals. The deadline for submissions is 15 March 2024.

 

MORE INFORMATION

NRC opinie: ”Spreken is juist goud”

Watersnoodramp, 1953. Foto ANP

Opiniestuk NRC 15 februari 2024 

 

Spreken is juist goud

 

Persoonlijke, gesproken getuigenissen veranderen onze kijk op de geschiedenis, zien Selma Leydesdorff en Saskia Moerbeek.
 

Nederland ondertekende in januari het Verdrag van Faro. Dit verdrag stelt de mens en de samenleving en hun relatie met erfgoed centraal. Vooral voor oral history is dit verdrag van belang, omdat het de mondelinge geschiedenis erkent als een waardevolle bron van cultureel erfgoed.

 

Oral history gaat om persoonlijke herinneringen, verhalen en tradities die mondeling worden doorgegeven. Het verdrag moedigt aan om maatregelen te nemen ter bevordering en bescherming van dit immaterieel erfgoed.

 

De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed heeft met het veld zestien thema’s benoemd voor de Nederlandse uitvoeringsagenda die er toe moet bijdragen dat het verdrag daadwerkelijk tot beleid leidt. Oral history is één van die thema’s, maar heeft ook raakvlakken met andere thema’s als participatie, meerstemmigheid, digitaal erfgoed en archieven. De ondertekening door Nederland van het verdrag sluit aan bij de toenemende belangstelling voor oral history.

 

Leefwereld

Oral history-interviews vormen, als ze goed bewaard worden, belangrijke historische bronnen en zijn daarmee op zichzelf ook erfgoed. Lange tijd is gedacht dat alleen geschreven bronnen belangrijk waren. Nu wordt erkend dat geschreven bronnen vaak weinig laten zien van de leefwereld van mensen en de context waarin zij keuzes maken.

 

De interviews met overlevenden van de Watersnoodramp van 1953 zijn daar een voorbeeld van. De Watersnoodramp werd jarenlang vooral geassocieerd met de Deltawerken. Van de gebeurtenis zelf waren vrijwel alleen oude journaalbeelden beschikbaar. In Zeeland en op de Zuid-Hollandse eilanden werd er vooral gezwegen, omdat de herinneringen aan de ramp te pijnlijk waren en men liever vooruit keek. Vanaf de jaren negentig zijn er oral history-projecten uitgevoerd. Door de interviews overwonnen overlevenden en ooggetuigen langzamerhand hun schroom en leerden zij hun verhaal te vertellen. Ze gingen hun eigen leven in een ander perspectief zien en konden hun ervaringen delen. Zonder de gesproken verhalen is deze nieuwe kijk op het verleden ondenkbaar. De ervaringen zijn in de huidige tijd van klimaatverandering bovendien opnieuw relevant.

 

In Nederland en in het buitenland groeit het aantal vrijwilligers en professionals dat aan oral history doet razendsnel. Daarmee worden de stemmen die om uiteenlopende redenen tot nu toe niet gehoord werden, onderdeel van ons historisch bewustzijn. Er wordt via podcasts, documentaires, publicaties en tentoonstellingen volop naar de nieuwe geschiedenissen geluisterd. Door te luisteren naar een persoonlijk verhaal, krijgen we meer inzicht in de motieven achter de keuzes en opvattingen van mensen. Dit leidt tot meer begrip en brengt mensen bij elkaar.

 

Koloniaal verleden

Andere voorbeelden zijn de interviews met boeren in Twente, mijnwerkers in Limburg, veteranen, textielarbeiders in Brabant en vluchtelingen die de afgelopen zestig jaar in Nederland onderdak hebben gevonden.

 

Of denk aan onze veranderende kijk op het koloniale verleden. Het verhaal dat het beeld van de onderdrukkers steunde, is vervangen door verwarrende nieuwe beelden en van een ander soort samenleving, waarin verzet opeens een plaats heeft.

 

Mensen voelen zich, juist in deze snel veranderende tijd, verbonden met hun verleden en gaan op zoek naar hun ‘roots’. Nieuwe technologische ontwikkelingen als automatische spraakherkenning en programma’s waarmee audiovisueel materiaal gemakkelijker doorzoekbaar wordt, vergemakkelijken dat proces. En dragen zo bij aan de populariteit van oral history. Persoonlijke getuigenissen veranderen de geschiedschrijving.

 

Selma Leydesdorff is oral historicus en emerita oral history van de UvA.

Saskia Moerbeek is directeur van de stichting Bevordering maatschappelijke participatie en initiatiefnemer van Het Knooppunt ‘Sprekende geschiedenis’.

 

Het artikel is hier ook als pdf te lezen

Call for papers: Oral History and Life Stories Network

 

The Oral History and Life Stories Network is one of the 27 networks of the ESSHC and brings together oral history and life story researchers and practitioners who explore memory, narratives, and history. Broadly, they want to encourage papers that explore methodological questions and challenges as well as the relationship between oral histories and the construction and analysis of life stories, both in terms of processes and outcomes.

 

This is a thematically open Call for Papers, but they would like to stimulate some topics that may attract broader interest:

 

  •  theoretical and methodological challenges of oral history today
  • impact of the digitization process on doing oral history and the analysis; challenges of digitization (audio and video), e.g. transcript, keywording, archiving
  • reuse of (archived) oral history materials
  • reflections on legal issues and ethical questions in oral history
  • themes of oral history today, e.g. whose memories are collected, analysed, and archived
  • shared authority/sharing authority
  • teaching oral history and supervision of oral history projects – experiences, challenges, concepts
  • reflections on combining oral history and life story methods
  • relations of oral history to other fields (e.g. social sciences, ethnology, memory studies, etc.)

 

The deadline for the required pre-registration and upload of a paper or session proposal at the ESSHC website is April 15, 2024. 

 

More information

Open oproep: Verrijken en publiceren van erfgoedcollecties voor webportaal ‘Ons Land: Nederland, Nederlands- Indië, Indonesië’

Binnen het Programma Indisch Erfgoed Digitaal (PIED) wordt gewerkt aan de realisatie van het webportaal ‘Ons Land over de geschiedenis van Nederlands-Indië/Indonesië’ met ruimte voor een financiële bijdrage voor musea en erfgoedinstellingen. 
 

In het programma is ruimte voor het digitaliseren, verrijken en nader toegankelijk maken van relevante erfgoedcollecties. Musea en erfgoedinstellingen met deze collecties worden uitgenodigd om deel te nemen aan deze oproep om waardevolle collecties te verrijken en beschikbaar te maken. Deze oproep bestaat uit twee trajecten, waarbij er in het tweede traject extra aandacht is voor het digitaliseren en beschikbaar stellen van (audiovisueel) Oral History-materiaal.

 

Lees hier de volledige open oproep.

 

Let op: de deadline voor de eerste ronde is 1 maart 2024. 

Vijf vragen aan Gerdien Smit

 

In onze rubriek ‘5 vragen aan’ gaan we in gesprek met interessante mensen en duiken we dieper in het werkveld van oral history. Gerdien Smit is Beleidsmedewerker Collectie en Assistent Hoofdconservator bij Eye Filmmuseum. Ze onderzoekt de beginjaren van Feministisch Filmkollektief Cinemien.

 

1/ Kun je jezelf (kort) introduceren?  

“Dit jaar werk ik alweer 10 jaar bij Eye Filmmuseum: een archief, bioscoop, ondersteunde instelling en filmmuseum in Amsterdam-Noord, gewijd aan het verzamelen, restaureren, bewaren, toegankelijk maken, presenteren, onderzoeken en promoten van filmkunst, filmerfgoed en filmcultuur.

 

In 2022 kreeg ik de kans om binnen Eye een oral history pilotstudie op te zetten dankzij een Museumbeurs van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Het vertrekpunt was oral history en een onderwerp dat me nauw aan het hart ligt: de onderbelichte rol van vrouwen in de filmgeschiedenis.”

 

2/ Je onderzoek richt zich specifiek op Feministisch Filmkollektief Cinemien. Kun je wat meer vertellen over wie zij waren? 

“Feministisch Filmkollektief Cinemien werd tijdens de hoogtijdagen van de tweede feministische golf in Amsterdam opgericht. Cinemien vond dat er te weinig vrouwen werkzaam waren in de productie, distributie en de vertoning van films. Door de aankoop en distributie van vrouwenfilms wilden ze niet alleen de positie van vrouwelijke regisseurs verbeteren, maar ook tegenwicht bieden aan het stereotiepe vrouwbeeld in mainstream films, en een bijdrage leveren aan de bewustwording van de filmcultuur van vrouwen.”

 

3/ Hoe kwam je bij Cinemien terecht en hoe heb je de oral history methode toegepast?

“Eye heeft onlangs de omvangrijke collectie van Cinemien verworven, die bestaat uit 2000 filmprints, affiches, promofoto’s, filmdossiers en het bedrijfsarchief (1974-2006). Hoewel veel mensen Cinemien vandaag de dag kennen als een arthouse filmdistributeur, weten maar weinig dat ze een activistisch verleden hadden als feministisch filmcollectief, en destijds internationaal veel aanzien genoten. Met behulp van de oral history methode ben ik op zoek gegaan naar persoonlijke getuigenissen die verdere context en verdieping konden geven aan deze bijzondere en tot nu toe onderbelichte collectie. Ik heb hiervoor oral history interviews gehouden met vijf vrouwen, zowel de ‘Cinemienen’ zelf als vrouwen die van buitenaf betrokken waren bij de organisatie. Er staan nog veel meer mensen op mijn wensenlijstje, maar die interviews moeten wachten tot een vervolgproject.”

 

4 / Welke rol speelt oral history voor archieven als Eye en wat zijn de ambities voor de toekomst? 

“Binnen een archief is oral history van onschatbare waarde om ondervertegenwoordigde groepen een podium te bieden wanneer geschreven bronnen ontbreken. Voor Eye is oral history dan ook een waardevolle methode om bij te dragen aan een meer inclusieve weergave van de filmgeschiedenis, met diverse stemmen en perspectieven. Dit kan leiden tot een herinterpretatie van de filmgeschiedenis en erkenning voor bijdragen die eerder over het hoofd werden gezien. Daarnaast is het belangrijk en urgent om de verhalen en herinneringen van oudere generaties filmmakers, verzamelaars en professionals veilig te stellen.

Een van de doelstellingen van dit project was ook het vergaren van kennis en ervaring binnen Eye die we op de lange termijn kunnen gebruiken. Achter deze pilotstudie schuilt namelijk ook een grotere ambitie: een duurzaam oral history programma dat ingebed wordt binnen de activiteiten van Eye.”

 

5/ Wanneer is het materiaal van dit onderzoek toegankelijk en heeft iedereen er toegang tot?

“De video-opnames van de interviews en de transcripties worden opgeslagen in de catalogus en het digitale archief van Eye, en zullen voor iedereen beschikbaar zijn in het expertisecentrum van het Eye Collectiecentrum, de Eye Study. De opnames zullen medio 2024 openbaar worden gemaakt, ruim voor het 50-jarige jubileum in 2025, zodat onderzoekers, studenten, journalisten, filmmakers en liefhebbers toegang hebben tot nieuw bronnenmateriaal voor hun werk.”

 

VOLG GERDIEN OP LINKEDIN 

Sprekende geschiedenis ontvangt subsidie voor nieuw project: Storianan Skondi di Karibe (de Verborgen Verhalen van de Caraïben)

Foto: Rose Mary Allen interviewt een vrouw op Curaçao in de jaren 80

Onlangs kreeg het Knooppunt goed nieuws: het Stimuleringsfonds voor de Creatieve Industrie heeft de aanvraag voor het project Storianan Skondi di Karibe (de Verborgen Verhalen van de Caraïben) gehonoreerd.

 

Dit project betreft het omvangrijke oral history materiaal dat Rose Mary Allen opnam in de jaren 80 en 90 met ouderen, (klein)kinderen van tot slaafgemaakten en migrerende gemeenschappen. Dit belangrijke bronmateriaal staat op verouderde cassettes en dreigt verloren te gaan als het niet snel gedigitaliseerd wordt.

 

In 2024 gaat het Knooppunt in nauwe samenwerking met Rose Mary Allen, DANS, Het Nationaal Archief Curaçao en Beeld en Geluid aan de slag met het digitaliseren, toegankelijk maken en presenteren van de verhalen die waardevolle inzichten bieden in tradities, cultuur en taal op de Nederlandse Caraïben.

 

Meer lezen

Documentaire ”Indië verloren…” nu te zien door heel Nederland!

 

De indrukwekkende en belangrijke documentaire ”Indië verloren…” (Selling a Colonial War) won in november de IDFA ReFrame Award, een prijs voor filmmakers die in hun werk op bijzondere wijze gebruik maken van archieven. Aanleiding tot het maken van deze documentaire waren oral history interviews met veteranen die vertelden over hun ervaringen in Nederlands Indië en het jargon dat zij gebruikten. Cassettebandjes uit 1975 spelen een belangrijk rol in deze documentaire.

 

De regisseur In-Soo Radstake onderzoekt aan de hand van de interviews hoe de Nederlandse regering het optreden In Indonesië wist te verkopen als een nobele daad. “En daar waren ze heel succesvol in. Er hebben zich indertijd ontzettend veel vrijwilligers gemeld. Die jongens kwamen net uit vijf jaar oorlog en hadden gezien hoe de geallieerden hier waren ontvangen. Hen werd voorgehouden dat Nederlanders in Indië een zelfde onthaal te wachten stond. Wie wilde dat niet? Ik zou er waarschijnlijk ook in zijn getrapt”, aldus de regisseur. 

 

De film draait in verschillende bioscopen 

Nederland ondertekent het Verdrag van Faro

Foto: Lancering project Mijn vrijheid – jouw vrijheid? bij het Beeld en Geluid in Den Haag.

 

Op woensdag 10 januari heeft Nederland het Verdrag van Faro ondertekend. De Raad van Europa benadrukt met dit verdrag een ander perspectief op erfgoed. Het Verdrag van Faro stelt de mens en de samenleving centraal en hún relatie met erfgoed.

 

De drie belangrijkste doelen in het verdrag zijn meedoen en meebeslissen in de erfgoedpraktijk, erfgoed inzetten voor sociaal-maatschappelijke doelen en openstaan voor andere erfgoedopvattingen. Bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) wordt het Faro-uitvoeringsprogramma uitgevoerd om de principes van het verdrag in de praktijk te brengen, samen met mensen en organisaties die betrokken zijn bij erfgoed. Hiervoor is 6 miljoen euro beschikbaar voor de periode 2023-2025.

 

 

Betekenis voor oral history

Voor oral history is het Verdrag van Faro specifiek van belang, omdat het mondelinge geschiedenis erkent als een waardevolle bron van cultureel erfgoed en de inspanningen ondersteunt voor het vastleggen en behouden ervan. Daarbij gaat het om de waarde van persoonlijke herinneringen, verhalen en tradities die mondeling worden doorgegeven. Het Verdrag moedigt aan om maatregelen te nemen ter bevordering en bescherming van deze vorm van immaterieel erfgoed.

 

Sprekende geschiedenis wil zich de komende tijd, samen met diverse partners, actief inzetten om ervoor te zorgen dat het Verdrag van Faro op deze punten wordt omgezet in duurzaam beleid.

 

Tanja Gonggrijp (permanent vertegenwoordiger van Nederland bij de Raad van Europa) en Bjørn Berge
(plaatsvervangend secretaris-generaal van de Raad van Europa) ondertekenen het verdrag. Foto Dienst Cultureel Erfgoed.

 

Nu het verdrag is ondertekend, start het ratificatieproces. Als het parlement het verdrag goedkeurt, treedt het in werking. Het verdrag geldt in ieder geval voor Europees Nederland en Caribisch Nederland (Bonaire, Saba en Sint-Eustatius).

 

Meer info over het Verdrag van Faro op: faro.cultureelerfgoed.nl.

Symposium ‘Oral History, een stap verder’ 2023: de terugblik

Op 8 december 2023 vond het tweede Oral History symposium van het Knooppunt Sprekende geschiedenis plaats bij de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed in Amersfoort. Een inspirerende dag die al weken van tevoren was volgeboekt, met mooie sprekers, als Hoogleraren Rose Mary Allen en James Kennedy. De vijf levendige workshops hebben bijgedragen aan waardevolle uitwisseling van kennis, inspiratie en nieuwe toekomstplannen. Na een vrolijk muzikaal intermezzo werden de conclusies uit de workshops gedeeld met het publiek en een panel van directeuren van betrokken instellingen. 

 

Een conclusie kunnen we alvast trekken: Oral history leeft. Het uitgebreide verslag van deze boeiende dag inclusief de workshops kun je hier lezen.

 

Dagvoorzitter en initiatiefnemer van Sprekende geschiedenis Saskia Moerbeek trapte de dag af en heette de aanwezigen welkom. Vervolgens werd een korte video getoond over het belang van Oral history.

 

Videocredit: Cinemore. Voice-over: Armando Ello 

Het plenaire gedeelte 

Tijdens de plenaire sessie sprak Hoogleraar James Kennedy (Universiteit Utrecht) over de impact van oral history op individuen en gemeenschappen. Rose Mary Allen, hoogleraar Cultuur, Gemeenschap en Geschiedenis aan de Universiteit van Curaçao, deelde haar ervaringen met oral history op de Cariben. Frank von Meijenfeldt van het Knooppunt ‘Sprekende geschiedenis’ ging in op de recente technologische ontwikkelingen binnen oral history.

 

James Kennedy benadrukte de meerwaarde van Oral History in zijn presentatie. Hij besprak zes specifieke punten, waaronder toegang tot waardevolle onontdekte geschiedenissen, het geven van een stem aan gemarginaliseerde groepen, het belang van luisteren naar de manier waarop verhalen worden verteld, en het empoweren van gemeenschappen om zelf beheerders te zijn van hun geschiedenis. Kennedy benadrukte dat Oral History niet alleen historische informatie biedt, maar ook kan worden ingezet voor ‘community organizing’. Hij pleitte voor het behoud van verhalen voor toekomstige generaties als een waardevol geheugen.

 

Prof. Rose Mary Allen deelde in haar lezing belangrijke inzichten over oral history in de Nederlandse Cariben, met nadruk op haar eigen ervaringen als oral historian sinds de jaren 80. Allen benoemde een aantal aandachtspunten bij haar ervaringen als interviewer en benadrukte het belang van taal en context zowel tijdens als bij de analyse van het interview. Het documenteren van mondelinge overleveringen in de Nederlandse Cariben werd uiteindelijk beschouwd als een daad van empowerment, waarbij de gemeenschap zelf haar geschiedenis kan vertellen en vormgeven.

 

Frank von Meijenfeldt reflecteerde op de impact van automatische spraakherkenning op oral history projecten en vertelde over het Ongekend Bijzonder-project voor vluchtelingen. Hij besprak de opkomst van het Whisper-programma voor spraakherkenning, benadrukte uitdagingen voor minder gesproken talen, en pleitte voor training van het programma voor regionale talen. Duurzame opslag en toegankelijkheid, met inachtneming van de FAIR-principes, werden belicht. Von Meijenfeldt benoemde de behoefte aan verbeterde digitale infrastructuur, uitdagingen in collectieregistratiesystemen voor oral history en de wens voor bredere toegankelijkheid van mondelinge geschiedenis.

 

Workshops 

De workshop ‘Musea en Oral History, actuele ontwikkelingen‘ werd geopend door Saskia Moerbeek en richtte zich op uitwisseling over museale uitdagingen in oral history. Margaret Leidelmeijer presenteerde ‘Ons Land’, waar dekolonisatie centraal staat, benadrukkend hoe educatie en betrokkenheid van verschillende generaties obstakels overwinnen. Sanneke Stigter besprak het OH-SMArt-project, waarin kunstenaarsinterviews met Mark Manders en Nicholas Pope centraal stonden. De waarde van beeldgebruik en meerdere interviews werd benadrukt. De RCE presenteerde de Handreiking voor Collectie-interviews i.s.m. Sprekende geschiedenis, voor kleine en grote musea. Deelnemers van de workshop deelden ook hun eigen oral history projecten.

Tijdens de workshop ‘Bewaren en toegankelijk maken van Oral History interviews’ belichtten sprekers belangrijke aspecten van archivering en toegankelijkheid. Norah Karrouche somde een aantal digitale uitdagingen op: opslag, data-toegankelijkheid en ethiek. Luc de Vries benadrukte het FAIR-principe en het belang van eigenaarschap en toestemming. Marc Holtman presenteerde een nieuw archiefconcept: het archief als nutsvoorziening. DANS demonstreerde hun datastation voor duurzame opslag. Belangrijke conclusies omvatten aandacht voor langdurig bewaren, metadata en identificatie, gebruikersgerichtheid, en de inzet van technologie. Toekomstige uitdagingen zijn veranderende gebruikersbehoeften, AI-implementatie en de verbinding tussen Oral History-collecties.

In de derde workshopKorte pitches over Oral History projecten’ werden acht oral history projecten gepresenteerd. Marjan Beijering sprak over de Universiteitscampus in Twente, met aandacht voor interviewverwerking en spraakherkenningssoftware. Maurice Paulissen onderzocht ‘Kinderen van de veenkolonie’, en benadrukte cultureel-ecologische aspecten. Marloes Hülsken presenteerde onderwijsprojecten, waarbij ze stilstond bij bronkritiek en -analyse. Sprekers als Wim de Jong, Jozef Kok, Mieke Krijger en Eline Pollaert deelden hun ervaringen met projecten variërend van mijnwerkersverhalen tot de ervaringen in ‘Het Dorp’. Discussies omvatten vragen over presentatie, vertrouwensopbouw en de rol van de interviewer. Als belangrijk werd gezien het betrekken van gemeenschappen en jongeren bij het delen van oral history.

De vierde workshop, ‘Contested History’ en Oral History, onder leiding van Nikita Krouwel, behandelde de rol van Oral History in situaties waar historische verhalen worden betwist of aangevuld. Presentaties door Myrthe Kroes en Stef Scagliola benadrukten het geven van stem aan ondervertegenwoordigde groepen en het presenteren van verschillende perspectieven. Discussies richtten zich op multi-perspectiviteit, dialoogstimulatie, vertrouwen, ethische verantwoordelijkheid en de uitdagingen van projecten over gevoelige onderwerpen, zoals bij Oorlogsliefdekinderen. De maatschappelijke en emotionele impact werd benadrukt, het onderscheid tussen Oral History als bron en middel, en belangrijke toekomstige vraagstukken rond neutraliteit, ethiek en betrokkenheid van belanghebbenden.

Tijdens de workshop ’Transcriberen kun je (bijna) negeren’ geleid door Arjan van Hessen en Frank von Meijenfeldt, werd de noodzaak van transcriberen voor archivering besproken. Deelnemers deelden vragen over nieuwe ontwikkelingen, vertaalmogelijkheden en eenvoudige transcriptie-oplossingen. Automatisch spraakherkennings programma Whisper werd gedemonstreerd en besproken, met aandacht voor het noodzakelijke onderscheiden van sprekers. Er is een overvloed aan opties en dat roept op tot meer simpele eenduidige oplossingen. Voor oral history is het belangrijk dat In de toekomst ook de kleine talen en streektalen herkent worden. Relevante partijen werden geïdentificeerd, zoals Knooppunt Sprekende geschiedenis en organisaties als DANS en SurfNet.

 

Plenaire afsluiting

Van links naar rechts: Christianne Mattijssen, directeur Erfgoed en Kunst van het ministerie van OCW | Marielle Hendriks, voorzitter van het netwerk van provinciale erfgoedorganisaties OPEN | Annette Gaalman, Netwerk coördinator Implementatie van het Netwerk DIGITAAL Erfgoed | Caroline Breunesse directeur/bestuurder van het Rijksmuseum Twenthe/De MuseumFabriek. 

Tijdens de afsluitende plenaire bijeenkomst presenteerden workshopleiders hun conclusies aan een panel van directeuren van betrokken instellingen. Op de vraag hoe vrijwilligers goed kunnen worden getraind, benadrukte Marielle Hendriks het trainingsaanbod op erfgoedvrijwilliger.nl voor oral history-projecten en de rol van OPEN als partner voor museumtrainingen. Annette Gaalman pleitte voor het benutten van het potentieel van digitale infrastructuur, het focussen op nationale erfgoedverbindingen en het centraal stellen van gebruikersbehoeften. Christianne Mattijssen zag kansen voor oral history, vooral met het Nationaal Historisch Museum. Toen uit de zaal de vraag kwam waarom musea geen onderzoekstatus hebben, beloofde Christianne Mattijssen deze kwestie over te brengen naar de juiste collega’s bij het Ministerie. Caroline Breunesse zag oral history als essentieel voor diversiteit en inclusie, waarbij het belangrijk is dat musea over de grenzen van hun eigen context heen stappen. Tot slot hoopte Mattijssen op een toekomst waarin musea plekken worden waar geschiedenis ter plekke wordt verteld.

 

Bekijk de fotoreportage

MS__2712
MS__2276
MS__2278
MS__2281
MS__2295
MS__2335
MS__2343
MS__2347
MS__2389
MS__2412
MS__2457
MS__2483
MS__2492
MS__2496
MS__2526
MS__2532
MS__2551
MS__2581
MS__2588
MS__2598
MS__2608
MS__2612
MS__2622
MS__2638
MS__2811
MS__2815
MS__2820
MS__2846
MS__2860
MS__2871
MS__2877
MS__2906
MS__2909
MS__2976
MS__2986
MS__3018
MS__3056
MS__3076
MS__3085
MS__3135
MS__3143
MS__3153
MS__3162
MS__3166
MS__3186
MS__3192
MS__3208
MS__3266
previous arrowprevious arrow
next arrownext arrow
Shadow

Foto’s door Marlise Steenman

Het uitgebreide verslag van het symposium lees je hier. 

 

Symposium werd mede mogelijk gemaakt door: